Najlepsza poezja współczesna - książki autorzy - Wydawnictwo Psychoskok
Kategorie produktów
Wydawnictwo PSYCHOSKOKWydawnictwo PsychoskokAktualnościNajlepsza poezja współczesna

Najlepsza poezja współczesna

1 grudnia 2021 / Agnieszka
Mowa może być melodyjna, rytmiczna, przepełniona różnorodnymi emocjami. Przekaz głosowy wyprzedził treści pisane. Ludzie głosili sobie ważne kwestie, mówiąc o nich. Niektóre były tak bardzo istotne, że słowa zaczęto intencyjnie wyśpiewywać. Poezja była pierwsza.

Trzeba pamiętać, że poezja istniała, nim nadano jej nazwę. Obecnie poezja zaliczana jest do dziedzin twórczości literackiej. Początkowo nurt poetycki uznawano za bardziej wartościowy od wszelkiej innej twórczości. Później nastąpiły najróżniejsze rozważania, dlatego poezja straciła na znaczeniu, by po chwili znów wznieść się na szczyt. A, jaka definicja obowiązuje na dzień dzisiejszy?

„Poezja, dziedzina twórczości literackiej obejmująca utwory wierszowane, przeciwstawna prozie. Poezja, dawniej określenie wszystkich dzieł zaliczanych do literatury pięknej; w nowszym rozumieniu stała się synonimem liryki”. – encyklopedia PWN

Przemiany literackie dotyczą każdej kategorii oraz wszystkich gatunków literatury. Pewne jest jedno. Poezja była, jest i będzie ważna. Terminologia nie wpłynie negatywnie na odbiór utworów wierszowanych, które ludzie lubią czytać, a nawet pisać. Okazuje się, że większość osób na różnym etapie życia podejmuje próby wyrażania myśli, uczuć i spostrzeżeń poprzez wiersz. Oczywiście wybór, czy będzie to wiersz rymowany, biały, poemat, czy skromne haiku, to kwestia bardzo indywidualna. Z walorów poezji każdy musi korzystać według własnego uznania. W tym momencie warto sprawdzić, jak poezja określana jest przez doświadczonych pisarzy oraz poetów.

Top 10 cytatów o poezji rozbudzi wyobraźnię i twórcze myślenie każdego

Ludzie posługujący się słowem pisanym, zawsze starają się przekazać, coś ważnego odbiorcom. Wielokrotnie pisarze sięgają po prozę, ale ich wrodzona, wewnętrzna wrażliwość umożliwia im posługiwanie się liryką. Poezja w piękny, przejmujący sposób wyraża to, co najważniejsze. A, o czym piszą współcześni poeci? Ilu twórców, tyle tematów. Indywidualne odczucia wewnętrzne sprawiają jednak, że każdy utwór jest niepowtarzalny. W tym momencie warto zaprezentować pokrótce dwóch przeciwstawnych sobie poetów. Ich twórczość zasługuje na uwagę.

W pierwszej kolejności trzeba przedstawić autorkę, która odnajduje inspiracje w pracy psychologa ludzkiego i zwierzęcego. Poezja Barbary Borzymowskiej mówi o miłości, jaką ludzie potrafią obdarzać psy oraz uczuciu, jakimi te zwierzęta obdarzają właścicieli. Terapeutyczna siła psów została potwierdzona przez poetkę. Borzymowska utworzyła przecież organizacje „Przyjazne Relacje Ludzie-Zwierzęta” i bezustannie żyję i pracuję w najróżniejszych ośrodkach w towarzystwie wyszkolonych, merdających ogonem czworonogów. Pisarka i poetka wie, jak wielu ludzi ma w swoim towarzystwie psich przyjaciół. Borzymowska jest także świadoma, że tysiące osób traktuje śmierć psa jak największą w tragedie. Czy gdy pies umiera, nastaje żałoba? Takie pytania poetka słyszała często. Autorka wielokrotnie wraz z rodziną musiała doczekać momentu, kiedy psiaki przejdą przez Tęczowy Most. Muszę już iść” to tomik poetycki polecany osobom, które straciły psa lub niebawem zamierzają, go pożegnać. Poezja może łagodzić ból, Borzymowska zaznaczyła, że „Muszę już iść” jest formą rozmowy z czytelnikiem, przeplataną wierszami.

Czytaj dalej

 

„Puść mnie
Pozwól mi odejść. Nie każ mi przedzierać się przez ból, nie splataj mi więzów z cierpienia.
Jesteś przyjazną, ciepłą dłonią, spokojnym słowem, zapachem tego, co było.
To za mało. Nie chcę dla ciebie walczyć o moje własne życie, o twój spokojny sen.
To nie ja się boję Tęczowego Mostu. Trzymasz mnie na łańcuchu twojego lęku.
Pozwól mi odejść. Życie nie jest warte wszelkiej ceny”.
Podobno poezja jest językiem duszy. Właściwie dobrane słowa są w stanie dotrzeć w najgłębsze zakamarki ludzkich umysłów. Niektóre motywy pozostają ponadczasowe, a poeci chętnie po nie sięgają.

Miłość skrywa się w najpiękniejszych i najbardziej refleksyjnych tomach. Tym razem należy przytoczyć osobę poety, który pochyla się nad ludzkim miłowaniem. Człowiecze miłostki często podsycane są dramatami. Czy jednak dualizm emocjonalny nie czyni nas lepszymi od niezdolnych do abstrakcyjnego myślenia zwierząt? Na to pytanie każdy sam spróbuję udzielić odpowiedź. Damian Jackowiak w swoim tomiku poetyckim zapewnia „Gdybym umiał, zaśpiewałbym Tobie serenadę”. Komu i dlaczego zostaje złożona ta obietnica? Wcześniej autor pisał między innymi kryminały. Teraz będzie inaczej. Kolejne utwory pozwalają dostrzec zagubionego, skrzywdzonego mężczyznę. Jego pragnień nie jest jednak w stanie zagłuszyć żadne rozczarowanie. Ta otwartość na wszelkiego rodzaju doświadczenia może wynikać z tego, że poeta traktuje świat jak encyklopedie. Każdy kolejny dzień niesie ze sobą naukę. Damian Jackowiak to przede wszystkim wrażliwy na sztukę agnostyk. W trakcie lektury poszczególnych wierszy odbiorcy zostaną zachęceni do twórczych rozważań. Kto wie, czy komuś uda się odgadnąć, kim jest muza poety?

Czytaj dalej

 

Gdybym umiał
„Gdybym umiał zaśpiewałbym serenadę dla ciebie i tobie bo choć wydaje się, że nie ma to jest różnica między dla ciebie a tobie
Gdybym umiał namalowałbym portret twój oddany w hołdzie farbami jak malarz prawdziwy
Ze sztalugą i paletą pełną barw
Gdybym umiał wyrzeźbiłbym w skale wielką majestatyczną jak boginię Atenę wielbioną czczoną do której modlili się dawniej
Gdybym umiał to na słońce z motyką bym porwał się jak złodziej własnego ja co rozsądek zapomniał bo ni pasja ni serce nie lubią gdy wtrąca się jego głos
Gdybym miał siłę Heraklesa wdrapałbym się na tę górę z tym głazem Syzyfa w kieszeni gdyby to mogło coś zmienić gdyby miał albo umiał lista jest długa
Gdybyś tego chciała i gdybyś kochała mnie albo ideę o nas ale nie kochasz tego nie zmieni już nic”.

Bogate wewnętrzne życie autorki odbija się w gamie uczuć i doznań ubranych w słowne, kolorowe sukienki. Jak może wskazywać tytuł zbiorku, autorka używa kolorów do ich oddania.

Fiołkowo zrobiło się w duszy
Brzoskwinia na skórze dojrzała
I różą podniosłam się z trawy
Zdumiewa cię że pokochałam…

(…)
Kępy trawy w ziemię szelestnie wtulone
Ciężka czerwień maków rosy turkusowe
Skry słońca schwytane przez ulotne chwile
Ile mnie w tobie zostało powiedz, ile

Innym powtarzającym się motywem w Kolorach Świata są kwiaty z dominacją róży, symbolu przemijającego, ale i odradzającego się piękna tego świata. Kwiaty nadają poezji autorki delikatności i ulotności, w sumie mało spotykanej w dzisiejszej sztuce i poezji. W tym tomiku Małgosi znajdziecie radość chwili i smutek cierpiącego świata. Nadzieję i wiarę w lepsze jutro oraz strach przed ciemnościami nocy.

Autorka ukazuje się nam, w nastrojach swoich utworów jako pielgrzym obarczony ciężarami egzystencji, który jednak niezmordowanie kroczy przez ziemskie drogi nie tracąc nadziei w dobro i miłości do drugiego człowieka. W Kolorach Świata autorka używa najczęściej liryki refleksyjno-filozoficznej, ale nie obca jest jej liryka miłosna, krajobrazowa i religijna.

Czytaj dalej

Poezja to jedyna w swoim rodzaju twórczość. Nawet najkrótszy wiersz może wyrażać najskrytsze, najpiękniejsze, najdelikatniejsze, czy wręcz intymne uczucia. Powyżej przedstawieni poeci oraz ich twórczość dowodzą, że po poezję naprawdę warto sięgać.