Kategorie produktów
Wydawnictwo PSYCHOSKOKWydawnictwo PsychoskokAktualnościNajlepsze komedie literackie Psychoskoku (2016)

Najlepsze komedie literackie Psychoskoku (2016)

22 grudnia 2016 / Łukasz
Koniec roku zbliża się wielkimi krokami, więc nadszedł czas na rozpoczęcie serii podsumować. W tym artykule przedstawię Wam listę książek, które podczas czytania wywołują uśmiech na twarzy, napady śmiechu i poprawiają dzień. Oto „ranking” najlepszych komedii literackich, wydanych przez Psychoskok. 

Zdzisław Brałkowski — Młodości szczęśliwa

Książka „Młodości szczęśliwa” to zbiór opowiadań zapoczątkowujący cykl „Zza zasłony czasu”. Pozycja skierowana jest do młodzieży oraz dorosłych czytelników. Poszczególne opowiada odnoszą się do wspomnień autora-narratora, który „zabiera” czytelników w lata 60. i 70. XX wieku. Cofając się w przeszłość bardzo szybko zrozumiemy, że choć w ówczesnym czasie obowiązywały bardziej rygorystyczne zasady młodzież i dzieci potrafiły uatrakcyjniać sobie życie. Brak wielu znanych nam z codzienności gadżetów i form spędzania czasu wolnego nie stanowił większej przeszkody, i zdaje się, ze choć skromniej, żyło się naprawdę dobrze. Nauczyciele mieli prawo wymagać i nauczać „twardą ręką” co oczywiście nie przeszkadzało uczniom realizować szalonych pomysłów. Książka napisana została niezwykle lekko. Każdą z wspominanych historii opowiada narrator, najpierw z pozycji chłopca, a z czasem młodzieńca. Sytuacje śmieszne przeplatają się z tymi całkiem poważnymi, podwórkowe przygody ze szkolnymi zmaganiami i historiami rodzinnymi.

Magdalena Trubowicz — Brygida Star Show

Brygida Star Show” to lekka, pełna zabawnych zwrotów akcji komedia romantyczna. Fabuła zawarta w formie pamiętnika pozwala nam wraz z główną bohaterką przeżyć niezapomniane dwadzieścia osiem dni, czyli dokładnie tyle ile trwa wyznaczany zmianami hormonalnymi kobiecy cykl. Brygida Star jest spełnioną zawodowo, niezależną, trzydziestoletnią singielką, której wyraźnie doskwiera samotność. Poszukiwania idealnego partnera z pewnością mogłyby być łatwiejsze, gdyby Brigida nie przyciągała niczym magnes kłopotliwych sytuacji, i dała radę pohamować zapędy nadopiekuńczej matki. Jak dotąd Brygida zdołała „wypróbować” ośmiu niedoszłych mężów i wielu absztyfikantów. Każdy kolejny pojawiający się na horyzoncie mężczyzna to szansa na udany związek, niestety jak dotąd kończy się na marzeniach.

Mika Sonnta — Erekcja wzrostu

Erekcja wzrostu” to pełna humoru i ironii pozycja, która w doskonały sposób obrazuje absurdy polskiego szkolnictwa. W Gaciach Halnych toczy się całkiem zwyczajna codzienność, a my zyskujemy niepowtarzalną okazję, by dokładnie przyjrzeć się lokalnej społeczności, władzy, i oczywiście szkole. Polska wieś to wyjątkowe miejsce, które rządzi się swoimi prawami. Jakość nauczania wyraźnie spada o czym przekonamy się obserwując kolejne komiczne sytuacje oraz poznając wyjątkowe osobistości, których w Gaciach Halnych nie brakuje. Dyrektorka szkoły bez zastanowienia przyjmie propozycje objęcia stanowiska w kuratorium, proponując na swego zastępcę nieudolnego wójta lub woźną, która swego czasu pracowała jako barmanka. Zdaje się, że w Gaciach Halnych większość osób podejmuje decyzje nie myśląc o dalekosiężnych skutkach, dlatego lokalna policja tworzy własny Kodeks Karny, media jak zawsze poszukują taniej sensacji, a proboszcz kalkuluje jak jeszcze może się wzbogacić. Ułomność polskiego systemu edukacji to tylko jeden z obszarów, z którym rozprawiono się w „Erekcji wzrostu”. W satyrycznym zwierciadle dostrzegamy polskie społeczeństwo, które marzy o „Europie”, i prężne zmiany, które zachodzą wokół nas. Czytając tę książkę zaśmiejemy się wielokrotnie, a po skończeniu dobrej zabawy przyjdzie czas na głębsze refleksje. Wielowątkowa powieść obyczajowa, która łączy w spójną, obszerną całość elementy sensacji, kryminału i romansu. Na moment przeniesiemy się do Nowego Jorku, który wyda nam się dziwnie znajomy. Autor dołożył bowiem wszelakich starań, by czytelnicy mogli swobodnie „przemierzać” fabułę, i doprawił całość polskimi smakami i akcentami. Momentami możemy także odnieść wrażenie, że na naszej drodze stają absurdy czasów PRL-u, znane z filmów Stanisława Barei ale jest to tylko złudzenie, które powstaje po zapoznaniu z opisami biurokracji i służby miejskich w tym policji. Na tym barwnym, nowojorskim tle zarysowują się losy głównych bohaterów, których z pewnością polubimy. Ich życie pełne jest marzeń, ambitnych i tych całkiem prozaiczny planów, a miłość, chęć posiadania władzy, czy odcięcia się od świata staje tuż obok.

Michał Krupa — Na głowie stanęło

Na głowie stanęło” to komedia obyczajowo-sensacyjna autorstwa Michała Krupy. Tym razem autor, który potrafi doskonale łączyć przerysowaną brutalność z czarnym humorem, przekona nas, że niektóre wyzwania warto podjąć. Ryszard, główny bohater książki jest przeciętnym, niepozornym obywatelem. Praca na stanowisku wklepywacza danych do komputera jest nużąca, mało atrakcyjna i totalnie nudna, ale pozwala cieszyć się poczuciem bezpieczeństwa i stabilizacji. Zdaje się, że Ryszardowi, który mieszka na jednym z wielu osiedli wybudowanych w latach rozkwitu socjalizmu w Polsce nic więcej do szczęścia nie potrzeba. Czy warto więc zmieniać cokolwiek w przewidywalnej i wygodnej choć skrajnie nudnej codzienności? Najprawdopodobniej Ryszard niczego nie zmieniałby w swym życiu, ale pojawiają się niespodziewane okoliczności. Na osiedlu zaczyna grasować wandal, który nocami maluje mieszkańcom samochody. Wykrycie sprawcy, nazwanego „Malarzem” staje się zadaniem najwyższej wagi, dlatego mieszkańcy blokowiska decydują się podjąć działanie. Wspólna sprawa łączy i motywuje do podejmowania wyzwań, które odmienią życie wszystkich…

 

Aneta Skarżyński — Wyspy Naftalinowe, Wyspy Paprykarzowe, Wyspy Pieprzowe

Przygodowa opowieść osadzona w epoce „późnego Gierka”. Socjalistyczna rzeczywistość była bardzo specyficzna, a jak postrzegało ją dziecko? Tego właśnie się dowiemy, ponieważ główna bohaterka Aneta uczęszcza do szkoły podstawowej. Aneta jest niezwykłym dzieckiem obdarzonym nietuzinkową osobowością i awanturniczym charakterem. Jej zachowanie wielokrotnie wprawia w zakłopotanie najbliższych i nauczycieli ale nie możemy się dziwić, bo przecież Aneta jest także nadpobudliwa psychoruchowo. „Wyspy Naftalinowe” gwarantują świetną zabawę, ponieważ przez 28 rozdziałów będziemy towarzyszyć Anecie, którą bezustannie rozpiera nadmiar energii. Rozbudzana do granic ciekawość nie raz skłoni bohaterkę, by złamać zakaz i pominąć ostrzenia, dlatego będą miały miejsce między innymi takie sytuacje jak: zdemolowanie mieszkania ciotki, zepsucie piżamy taty, czy wygrywanie własnych kompozycji na egzaminie w szkole muzycznej. Oczywiście Aneta ma wiele talentów więc dowiemy się jak układać wzory z gili z nosa oraz weźmiemy udział w konkursie na najgłośniejszego bąka. „Wyspy Naftalinowe” to powieść dla czytelników w każdym wieku.

Wyspy Paprykarzowe” pozwolą nam ponownie spotkać Anetę, którą wielu czytelników kojarzy z pozycji „Wyspy Naftalinowe”. Obdarzona nieprzeciętną osobowością Aneta stopniowo staje się kobietą, a my zyskujemy okazję by towarzyszyć jej dojrzewaniu. Oczywiście jak mogliśmy przekonać się dzięki pierwszemu tomowi powieści, Aneta posiada niebywałą zdolność pakowania się w tarapaty, i możemy być pewni, że cecha ta ponownie sprawi, że wielokrotnie się zaśmiejemy. Książka rozpoczyna się gdy piętnastoletnia Aneta rozpoczyna naukę w szkole średniej. Większość przedmiotów szkolnych nadmiernie nie przykuwa uwagi bohaterki ale muzyka i pianistyka wyjątkowo ją interesuje. Aneta z łatwością nawiązuje również znajomości, dlatego już po chwili widzimy jak w liceum pedagogicznym wraz z przyjaciółkami tworzy grupę, która nie przypada do gustu nauczycielom, a także pozostałym rówieśnikom. Na horyzoncie pojawia się pierwsza miłość, więc nie zabraknie uczuciowych uniesień. Ciepła, przepełniona pozytywnymi emocjami pozycja, która jest w stanie zagwarantować wyśmienitą rozrywkę.

Wyspy Pieprzowe” to książka przeznaczona dla dorosłych czytelników, którzy pogubili się w przytłaczającej codzienności i chcieliby przypomnieć sobie jak smakuje, i czym jest prawdziwa radość. Akcja powieści pozwoli nam przenieść się do Wrocławia. Mamy początek lat dziewięćdziesiątych, a popierestrojkową rzeczywistość znają wszyscy. Właśnie w tym wyjątkowym momencie historii przyszło żyć studentce Anecie, głównej bohaterce książki. Aneta z pewnością jest wyjątkowa o czym świadczy jej awanturniczy charakter, nietuzinkowa osobowość, lekka nadpobudliwość psychoruchowa oraz nietypowa zdolność do pakowania się we wszelkiego rodzaju tarapaty. Pierwszy raz spotkamy Anetę w bardzo ważnym momencie jej życia. Bohaterka właśnie mierzy się z egzaminami wstępnymi do wrocławskiej Akademii Muzycznej, tyle tylko, że dziwnym zbiegiem okoliczności wyląduje w zakonie. Anecie nie jest pisana duchowa droga ale ten zabawny epizod to swego rodzaju wstęp do dalszych burzliwych przygód. Wraz z Anetą, przyszłą artystką scen operowych poznamy blaski i cienie samodzielności. Życie z dala od dziadków i rodziców jest bardzo ekscytujące ale niesie ze sobą wiele niespodzianek. Ostatecznie Aneta pozna artystę malarza, który wprowadzi jej życie na nowy tor.

Aleksander Janowski — Pieprz w oczach czyli podśmiewajki

Pieprz w oczach czyli podśmiewajki” książka jest obszernym zbiorem felietonów komentujących polską rzeczywistość. Pośród 35 utworów znajdziemy felietony odnoszące się do nowych zjawisk społecznych, zabawnych obszarów codzienności ale także spraw poważnych. Zaletą pozycji pozostaje fakt, iż poszczególne utwory zostały zawarte w formie humorystycznych rozmów, które prowadzą ze sobą dwaj panowie: obyty w świecie Redaktor i przeciętny obywatel Jan. Panowie jako przykładni sąsiedzi dość często ucinają sobie pogawędki. Nie próbujmy nawet kierować się przeczuciem, iż Jan nie ma zbyt wiele do powiedzenia, ponieważ jest on niebywale spostrzegawczym obserwatorem i komentatorem rzeczywistości. Aleksander Janowski zestawia ze sobą dwa odmienne sposoby postrzegania, ponieważ Redaktor posługuje się obszerną wyuczoną wiedzą, a Jan kieruje własnym doświadczeniem i tzw. „chłopskim rozumowaniem”.